Bingöl’de faaliyet gösteren rehabilitasyon merkezleri, 600 çalışanıyla yaklaşık 3 bin 600 özel gereksinimli bireyle eğitim hizmeti veriyor. Yaşadıkları sıkıntılarla ilgili açıklama yapan rehabilitasyon merkezi yöneticileri, yeterince destek göremediklerini belirtti.

Rehabilitasyon merkezleri yöneticilerinden yapılan ortak basın açıklamasında, şu ifadelere yer verildi; “Bingöl’de her sabah umutla açılan kapılar, bugün sessiz bir kapanışın eşiğinde. Yüzlerce özel gereksinimli çocuğun hayata tutunduğu, ailelerin “yalnız değiliz” diyebildiği özel eğitim ve rehabilitasyon merkezleri, artan maliyetler ve yetersiz destekler nedeniyle ayakta kalma mücadelesi veriyor.

İl genelinde yaklaşık 600 çalışan ile 3.600 özel gereksinimli bireye hizmet sunan bu merkezler, sadece eğitim veren kurumlar değil; aynı zamanda çocukların sosyalleştiği, ailelerin nefes aldığı ve umutların yeniden yeşerdiği yaşam alanları olarak görülüyor. Ancak bugün gelinen noktada, bu hayati kurumlar kapanma tehlikesiyle karşı karşıya.

Bingöl’de faaliyet gösteren Rehabilitasyon merkezlerinin yaptığı ortak açıklama sektörün yaşadığı sıkıntıların sadece istihdamı etkilemeyeceği özel gereksinimli çocukların okullarından mahrum kalmalarıyla karşı karşıya olduğunu belirtiyor.

Yasal bir zorunluluk olmamasına rağmen, “Bir çocuk bile eğitimden mahrum kalmasın” anlayışıyla Bingöl’ün en ücra köylerinden dahi servis hizmetini kendi imkânlarıyla sağlayan rehabilitasyon merkezleri, bu fedakârlıklarının karşılığında ne yazık ki görmezden gelinmenin burukluğunu yaşıyor. Gün geçtikçe artan servis giderleri, personel maaşları ve yüksek sigorta primleri karşısında kurum yöneticileri çaresizliklerini gizleyemiyor.

Bir merkez yöneticisi yaşadıkları tabloyu şu sözlerle özetliyor:

“Artık personelimizin maaşını ödeyip ödeyemeyeceğimizi dahi bilemez hale geldik.”

Öte yandan Rehberlik ve Araştırma Merkezleri tarafından verilen değerlendirme raporlarında yaşanan değişiklikler, özel gereksinimli bireylerin eğitim hayatını her geçen gün daha da daraltıyor. Daha önce bireysel ve grup eğitimlerini birlikte alan birçok çocuğun raporları tek tipe indirgeniyor, modül sayıları tamamlanan çocuklara yeni eğitim modülleri açılmıyor, evde destek eğitimleri ise birer birer sona erdiriliyor. Bu durum, aileleri büyük bir belirsizliğe sürüklüyor.

Ailelerin dilindeki tek soru ise ortak:

“Çocuğumuz şimdi ne olacak?”

Tüm bu yapısal sorunlarla mücadele etmeye çalışan rehabilitasyon merkezlerine, son olarak açıklanan yetersiz zam oranları adeta son darbeyi vuruyor. Mevcut şartların devam etmesi halinde Bingöl’de yaklaşık 600 eğitimci ve personelin işsiz kalma riskiyle, binlerce özel gereksinimli bireyin ise eğitimden tamamen kopma tehlikesiyle karşı karşıya kalacağı ifade ediliyor.

Oysa bu merkezler yalnızca ders verilen mekânlar değil…

Bu çatılar altında çocuklar hayata karışıyor, aileler umutlarını tazeliyor, engeller sabır ve emekle aşılmaya çalışılıyor. Bugün kapanma tehdidiyle yüz yüze kalan rehabilitasyon merkezleri, aynı zamanda bir şehrin vicdanını ve sosyal dayanışma ruhunu temsil ediyor.

Rehabilitasyon merkezleri yetkilileri olarak, Maliye Bakanlığı ve Millî Eğitim Bakanlığı’ndan, yaşanan bu sürecin acilen yeniden değerlendirilmesini istiyoruz. Bu mesele yalnızca kurumlarımızın değil, toplumun tamamının meselesidir. Kurumlarımız kapanmadan, çocuklarımız eğitim hakkından mahrum kalmadan adil ve sürdürülebilir bir çözüm bekliyoruz.

Bingöl’de yükselen bu sessiz çığlığın karşılık bulup bulmayacağı ise kamuoyunun ve yetkililerin vereceği kararla şekillenecek. Çünkü bugün mesele sadece rakamlar ya da bütçe kalemleri değil; umutların, emeklerin ve çocukların geleceğinin korunması meselesidir.”